Celîl Kaya

Kurd û self-determination

Di sedsala 20’an de çendîn gelên cîhanê azadiyên xwe bi dest xistin û dewletên serbixwe damezirandin. Ev yek carna bi rê û rêbazên dîplomatîk, carna jî bi têkoşînên çekdarî pêk hatin. Koloniyên kevn ên li Asya û Afrîka’yê û her weha Îsraîl’ê jî dîsa di vê demê de serbixwebûna xwe bi dest xistin. Heta filistîniyan jî dewletek damezirand. Di sala 1971’an de Bengladeş ji Pakîstan’ê veqetiya û serxwebûna xwe ragihand. Ev pêvajo di sedsala 21’an de jî berdewam dike. Çekoslovakya ya berê jî niha du dewletên cihê ye.

Biryara Kosovayê û daxwazên Kurdan

Mafê self-determînasyonê tê wateya Mafê Diyarkirina Çarenûsa Xwe. Ev maf herweha di çendîn peyman û danezanên navneyeweyî û herêmî de jî wekî yek ji mafên mirovan ên bingehîn hatiye pejirandin (1). Li gorî van peymanan: “Her gel xwedî mafê self-determînasyonê ye. Li jêr vî mafî ew dikarin bi serbestî statuya xwe ya siyasî diyar bikin û bi azadî pêşketina xwe ya aborî, civakî û çandî pêk bînin (2).”

Tûnis Êdî kes li benda Godot * nîne...

Ji meha kanûnê ve hemû cîhanê berê xwe dabû Sûdanê û meraq dikir ka di encama referandûma li ser cihêbûna başûrê vî welatî de dahatûya welêt dê çawa bibûya. Lê hîna ku encamên referandûmê bi awayekî fermî nehatin aşkere kirin, li welatekî din ê Afrîkayê, li Tûnisê desthilatdarî, mirov dikare bibêje ji nişkan ve, hat guhertin.